Shivpuran Ep -05

 

হৰ হৰ মহাদেৱ! 🕉️
শিৱ পুৰাণ কথাৰ এই ধাৰাবাহিকলৈ আপোনালোকক স্বাগতম। শিৱ পুৰাণক সাতখন সংহিতা আৰু এঘাৰটা খণ্ডত বিভক্ত কৰা হৈছে। এইসমূহ বিভিন্ন খণ্ডত ভাগ কৰি আপোনালোকৰ আগত ক্ৰমে উপস্থাপন কৰা হ’ব।

বৰ্তমান এই খণ্ডত আমি শুনিম— শিৱ মহাপুৰাণৰ মাহাত্ম্যৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ৰ বিদ্যেশ্বৰ সংহিতাৰ পৰা পুনৰ পাঠ আৰম্ভ কৰা হ’ব আৰু আগন্তুক কেইবাটাও অধ্যায়ৰ পৱিত্ৰ কথা আপোনালোকক শ্ৰৱণ কৰোৱা হ’ব। গতিকে আহক, এতিয়া আগলৈৰ কাহিনী শুনো।

হৰ হৰ মহাদেৱ! 🕉️

চতুৰ্থ অধ্যায়

সূতজীয়ে ক'লে—

হে মুনিসকল! এই শিৱতত্ত্বৰ মহত্ত্ব বৰ্ণনা কৰোঁতে মই এটা প্ৰাচীন ঘটনা বৰ্ণনা কৰিম। আপোনালোকে মনোযোগেৰে শুনক।

বহু কাল পূৰ্বে পৰাশৰ মুনিৰ পুত্ৰ, মোৰ গুৰু ব্যাসদেৱে সৰস্বতী নদীৰ পাৰত তপস্যা কৰি আছিল। এদিন সূৰ্যৰ দৰে তেজস্বী এখন বিমানত ভ্ৰমণ কৰি ভগৱান সনৎকুমাৰ তাত উপস্থিত হ'ল।

মোৰ গুৰু ব্যাসদেৱ ধ্যানত মগ্ন হৈ আছিল। ধ্যানৰ পৰা উঠি নিজৰ সন্মুখত সনৎকুমাৰজীক দেখি তেওঁ তৎক্ষণাৎ উঠি তেওঁৰ চৰণ স্পৰ্শ কৰিলে। তাৰ পিছত অৰ্ঘ্য প্ৰদান কৰি তেওঁক যোগাসনত বহিবলৈ দিলে।

সনৎকুমাৰজী প্ৰসন্ন হৈ গম্ভীৰ কণ্ঠে ক'লে—

“হে মুনি! তুমি সত্যৰ চিন্তা কৰা। সত্যতত্ত্বৰ চিন্তাই পৰম জ্ঞান লাভৰ পথ। ইয়াৰ দ্বাৰাই কল্যাণৰ পথ প্ৰশস্ত হয়। সত্যই জীৱনত প্ৰৱেশ কৰিলে সকলো সুন্দৰ হৈ পৰে।

সত্যৰ অৰ্থ হৈছে—যি সদায় একে থাকে আৰু যাৰ ওপৰত কালৰ কোনো প্ৰভাৱ নপৰে। যি সকলো সময়তে একে ৰূপত থাকে, সেয়াই সত্য।”

সনৎকুমাৰজীয়ে মহৰ্ষি ব্যাসক আৰু ক'লে—

“হে মহাশয়! সত্য পদাৰ্থ হৈছে স্বয়ং ভগৱান শিৱ। ভগৱান শংকৰৰ শ্ৰৱণ, কীৰ্তন আৰু মননেই তেওঁক লাভ কৰাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সাধন।

পূৰ্বকালত মইও এবাৰ সংসাৰৰ মোহত পৰি ইফাল-সিফাল ঘূৰি ফুৰি তপস্যা কৰিবলৈ বদৰিকাশ্ৰমলৈ গৈছিলোঁ। কিছু সময়ৰ পিছত মহেশ্বৰ শিৱৰ আজ্ঞাত সকলোৰে সাক্ষী আৰু শিৱগণৰ স্বামী নন্দিকেশ্বৰ তাত উপস্থিত হ'ল।

তেওঁ মোক স্নেহভাৱে মুক্তিৰ সাধন বুজাই ক'লে—

‘ভগৱান শংকৰৰ শ্ৰৱণ, কীৰ্তন আৰু মননেই মুক্তিৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পথ। এই কথা মোক স্বয়ং দেৱাদিদেৱ ভগৱান শিৱে কৈছে। গতিকে তুমি এই সাধনসমূহেই পালন কৰা।’”

এইদৰে কৈ সনৎকুমাৰ মুনিয়ে পৰমধামলৈ গুচি গ'ল।

এইদৰে মই এই উত্তম বৃত্তান্তৰ সংক্ষিপ্ত বৰ্ণনা কৰিলোঁ।

ঋষিসকলে ক'লে—

“হে সূতজী! আপুনি শ্ৰৱণ, কীৰ্তন আৰু স্মৰণক মুক্তিৰ উপায় বুলি কৈছে। কিন্তু যিসকল মানুহে এই তিনিটা সাধন কৰিবলৈ সক্ষম নহয়, তেওঁলোকে কেনেকৈ মুক্তি লাভ কৰিব? কোনটো কৰ্মৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে সহজে মোক্ষ লাভ কৰিব পাৰে?”

শিৱলিংগৰ ৰহস্য আৰু মহত্ত্ব

সূতজীয়ে ক'লে—

“হে শৌনকজী! শ্ৰৱণ, কীৰ্তন আৰু মননৰ দৰে সাধন সকলোৰে বাবে সহজ নহয়। ইয়াৰ বাবে এজন যোগ্য গুৰু আৰু আচাৰ্যৰ প্ৰয়োজন।

গুৰুৰ মুখৰ পৰা শুনা জ্ঞানেই মনৰ সংশয় দূৰ কৰে। গুৰুৰ মুখে শুনা শিৱতত্ত্বৰ দ্বাৰা শিৱৰ ৰূপ আৰু স্বৰূপৰ জ্ঞান লাভ হয়। গুৰুৰ বাণী শুনি ভক্তিৰ ৰস অনুভৱ কৰিলেহে ভক্তই সঠিকভাৱে কীৰ্তন কৰিব পাৰে।

যদি এইদৰে সাধনা কৰা সম্ভৱ নহয়, তেন্তে মোক্ষ বিচৰা মানুহে ভগৱান শংকৰৰ লিংগ বা মূৰ্তি স্থাপন কৰি প্ৰতিদিনে ভক্তিভাৱে পূজা কৰিব লাগে। এই সাধনাৰ দ্বাৰাও তেওঁ সংসাৰ সাগৰ পাৰ হ'ব পাৰে।

নিজৰ শক্তি আৰু সামৰ্থ্য অনুসৰি ধন ব্যয় কৰি শিৱলিংগ বা শিৱমূৰ্তি স্থাপন কৰি ভক্তিভাৱে পূজা কৰিব লাগে। মণ্ডপ, গোপুর, তীৰ্থ, মঠ আৰু ক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰি উৎসৱৰো আয়োজন কৰিব লাগে।

ভগৱানক ফুল, ধূপ, বস্ত্ৰ, গন্ধ, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ নৈবেদ্য আৰু সুস্বাদু ভোগ অৰ্পণ কৰিব লাগে।

ভগৱান শিৱ ব্ৰহ্মৰূপ আৰু নিষ্কল অৰ্থাৎ কলাহীন ৰূপতো আছে আৰু কলাসহ ৰূপতো আছে। মানুহে তেওঁৰ এই দুয়োটা স্বৰূপৰ পূজা কৰে। শংকৰজীয়েই পৰব্ৰহ্ম ৰূপে পৰম সত্য। কলাপূৰ্ণ ভগৱান শিৱৰ মূৰ্তি পূজাও মানুহে কৰে আৰু বেদতো এই প্ৰকাৰৰ পূজাৰ বিধান দিয়া হৈছে।”

সনৎকুমাৰজীয়ে সুধিলে—

“হে নন্দিকেশ্বৰ! পূৰ্বকালত সৃষ্টি হোৱা লিংগ আৰু মূৰ্তিৰ বিষয়ে আমাক বিস্তাৰিতভাৱে কওক।”

নন্দিকেশ্বৰে ক'লে—

“হে মুনিশ্বৰ! প্ৰাচীন কালত এবাৰ ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণুৰ মাজত যুদ্ধ হৈছিল। সেই সময়ত তেওঁলোকৰ মাজত স্তম্ভৰূপে ভগৱান শিৱ প্ৰকট হৈছিল।

এইদৰে ভগৱান শিৱে পৃথিৱী লোকৰ কল্যাণ আৰু সংৰক্ষণ কৰিছিল। সেই দিনাৰ পৰাই জগতত মহাদেৱৰ লিংগৰ লগতে মূৰ্তি পূজাও প্ৰচলিত হ'ল।

আন দেৱতাসকলৰো মূৰ্তি পূজা প্ৰচলিত হ'ল আৰু সেই পূজাই ভক্তসকলক অভীষ্ট ফল প্ৰদান কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু ভগৱান শিৱৰ লিংগ আৰু মূৰ্তি—দুয়োটা ৰূপেই পূজনীয়।”

ষষ্ঠ অধ্যায় — ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণুৰ যুদ্ধ

নন্দিকেশ্বৰে ক'লে—

“পূৰ্বকালত শ্ৰী বিষ্ণুৱে তেওঁৰ পত্নী শ্ৰী লক্ষ্মী দেৱীৰ সৈতে শেষনাগৰ শয্যাত শয়ন কৰি আছিল। তেনে সময়তে এদিন ব্ৰহ্মাজী তাত উপস্থিত হ'ল আৰু বিষ্ণুজীক ‘পুত্ৰ’ বুলি সম্বোধন কৰিবলৈ ধৰিলে।

এই কথা শুনি বিষ্ণুজীৰ খং উঠিল। তথাপিও তেওঁ শান্ত হৈ ক'লে—

‘পুত্ৰ, তোমাৰ কল্যাণ হওক। তুমি মোৰ ওচৰলৈ কিয় আহিলা?’

এই কথা শুনি ব্ৰহ্মাজীয়ে ক'লে—

‘মই তোমাৰ ৰক্ষক, মই সমগ্ৰ জগতৰ পিতামহ। সমগ্ৰ জগত মোৰ মাজতে অৱস্থিত। তুমি মোৰ নাভিকমলৰ পৰা জন্ম লৈ মোৰ সন্মুখতে মোৰ সৈতে এনেদৰে কথা কৈছা!’

এইদৰে দুয়োৰে মাজত তৰ্ক-বিতৰ্ক আৰম্ভ হ'ল। দুয়োজনে নিজকে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বুলি দাবী কৰি ইজনে সিজনক বধ কৰিবলৈ সাজু হ'ল।

তাৰ পিছত দুয়োজনে নিজ নিজ বাহনত উঠি পৰস্পৰৰ সৈতে ভয়ংকৰ যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে।

বিষ্ণুজীয়ে ব্ৰহ্মাজীৰ বুকুত অসংখ্য অস্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি তেওঁক ব্যাকুল কৰি তুলিলে। ইয়াত ক্ৰোধিত হৈ ব্ৰহ্মাজীয়েও বিষ্ণুৰ ওপৰত ভয়ংকৰ অস্ত্ৰৰে আক্ৰমণ কৰিলে।

তেওঁলোকৰ ভয়ংকৰ যুদ্ধৰ ফলত দেৱতাসকলৰ মাজতো হাহাকাৰ লাগি গ'ল। তেওঁলোকে ভয় খাই ত্ৰিশূলধাৰী ভগৱান শিৱৰ ওচৰলৈ গৈ সকলো কথা জনালে।

সেই সময়ত ভগৱান শিৱ উমা দেৱীৰ সৈতে নিজৰ সভাত সিংহাসনত বহি আছিল আৰু মৃদু হাঁহি মাৰি আছিল।”

সপ্তম অধ্যায় — শিৱৰ সিদ্ধান্ত

মহাদেৱে ক'লে—

“হে দেৱতাসকল! মই জানো যে ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণুৰ পৰস্পৰৰ যুদ্ধৰ বাবে তোমালোক অতি দুখী হৈছা। তোমালোকে ভয় নকৰিবা। মই মোৰ গণসকলৰ সৈতে তোমালোকৰ লগত যাম।”

ইয়াৰ পিছত ভগৱান শিৱ নন্দীৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি দেৱতাসকলৰ সৈতে যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ গ'ল।

তাত গৈ তেওঁ ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণুৰ যুদ্ধ লক্ষ্য কৰিবলৈ ধৰিলে। যেতিয়া তেওঁ দেখিলে যে দুয়োজনে ইজনে সিজনক হত্যা কৰাৰ উদ্দেশ্যে ভয়ংকৰ অস্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰিবলৈ ওলাইছে, তেতিয়া যুদ্ধ বন্ধ কৰিবলৈ মহাদেৱে তেওঁলোকৰ মাজত এক বিশাল অগ্নিময় স্তম্ভৰূপে প্ৰকাশিত হ'ল।

মহাদেৱৰ এই ৰূপ প্ৰকাশ পোৱাৰ লগে লগে দুয়োৰে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ নিজে নিজেই শান্ত হৈ গ'ল।

অস্ত্ৰসমূহ শান্ত হোৱা দেখি ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণুৱে ভাবিলে যে এই অগ্নিস্বৰূপ স্তম্ভটোৰ ৰহস্য জানিব লাগে। দুয়োজনে ইয়াৰ সীমা বিচাৰি উলিওৱাৰ সিদ্ধান্ত ল'লে।

ভগৱান বিষ্ণুৱে বৰাহৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি স্তম্ভটোৰ তললৈ পৃথিৱীৰ গভীৰতালৈ যাবলৈ ধৰিলে। আনহাতে ব্ৰহ্মাজীয়ে হাঁহৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি আকাশৰ ওপৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে।

বহু তললৈ গৈও বিষ্ণুজীয়ে সেই অগ্নিস্তম্ভৰ শেষ বিচাৰি নাপালে। অৱশেষত তেওঁ উভতি আহিল।

ইফালে ব্ৰহ্মাজীয়ে আকাশত গৈ কেতকী ফুল দেখা পালে। তেওঁ সেই ফুলটো লগত লৈ বিষ্ণুৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল আৰু নিজৰ কথা সত্য বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ কেতকী ফুলক সাক্ষী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

ব্ৰহ্মাজীৰ এই ছলনা দেখি ভগৱান শিৱ প্ৰকট হ'ল।

বিষ্ণুজীয়ে সত্য কথা কোৱাৰ বাবে মহাদেৱ অত্যন্ত প্ৰসন্ন হ'ল। তেওঁ বিষ্ণুক ক'লে—

“হে বিষ্ণু! তুমি সত্য কথা কৈছা। সেয়েহে মই তোমাক মোৰ সমান মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিলোঁ।”

অষ্টম অধ্যায় — ব্ৰহ্মাৰ অহংকাৰ

নন্দিকেশ্বৰে ক'লে—

“ব্ৰহ্মাজীয়ে ছলনা কৰাৰ বাবে মহাদেৱ অত্যন্ত ক্ৰোধিত হ'ল। তেওঁ নিজৰ তৃতীয় নয়নৰ পৰা ভৈৰৱক প্ৰকট কৰিলে আৰু তেওঁক আদেশ দিলে—

‘ভৈৰৱ! ব্ৰহ্মাৰ শাস্তি কৰা।’

আজ্ঞা পোৱাৰ লগে লগে ভৈৰৱে ব্ৰহ্মাজীৰ চুলি ধৰি তেওঁৰ পঞ্চম মূৰটো কাটি পেলালে।

ব্ৰহ্মাজী ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ ভৈৰৱৰ চৰণত পৰি ক্ষমা বিচাৰিবলৈ ধৰিলে।

এই দৃশ্য দেখি দেৱতাসকলে ভগৱান শিৱৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে—

‘হে প্ৰভু! আপোনাৰ কৃপাৰ বাবেই ব্ৰহ্মাজীয়ে পঞ্চম মূৰ লাভ কৰিছিল। সেয়েহে অনুগ্ৰহ কৰি তেওঁক ক্ষমা কৰক।’

দেৱতাসকলৰ প্ৰাৰ্থনাত মহাদেৱে ভৈৰৱক ব্ৰহ্মাজীক এৰি দিবলৈ আজ্ঞা দিলে।

ভগৱান শিৱে ব্ৰহ্মাজীক ক'লে—

‘তুমি নিজৰ প্ৰতিষ্ঠা আৰু ঈশ্বৰত্ব দেখুৱাবলৈ ছলনা কৰিলা। সেয়েহে মই তোমাক শাপ দিছোঁ যে তুমি বিশেষ সৎকাৰ আৰু পূজাৰ পৰা বঞ্চিত হ'বা।’

ব্ৰহ্মাজীয়ে নিজৰ ভুলৰ বাবে অনুতপ্ত হ'ল। তেওঁ ভগৱান শিৱৰ চৰণত পৰি ক্ষমা বিচাৰিলে আৰু তেওঁৰ পঞ্চম মূৰটো ক'ত আছে বুলি সুধিলে।

মহাদেৱে ক'লে—

‘জগতৰ শৃংখলা আৰু ধৰ্মৰ মৰ্যাদা ৰক্ষা কৰিবলৈ পাপীক শাস্তি দিয়াটো প্ৰয়োজনীয়। ইয়াৰ দ্বাৰাই লোক-মৰ্যাদা অটুট থাকে।

তথাপিও মই তোমাক এটা বৰ দিছোঁ—তুমি গুণৰ আচাৰ্য হিচাপে পৰিচিত হ'বা আৰু তোমাৰ অবিহনে কোনো যজ্ঞ সম্পূৰ্ণ নহ'ব।’

তাৰ পিছত মহাদেৱে কেতকী ফুলক ক'লে—

‘হে দুষ্ট কেতকী ফুল! তুমি মিছা কথাৰ সাক্ষী দিছিলা। সেয়েহে তুমি মোৰ পূজাত ব্যৱহাৰ হোৱাৰ পৰা বঞ্চিত হ'বা।’

কেতকী ফুলে এই কথা শুনি অত্যন্ত দুখী হৈ মহাদেৱৰ চৰণত পৰি ক্ষমা বিচাৰিলে।

তেতিয়া মহাদেৱে ক'লে—

‘মোৰ বাক্য কেতিয়াও মিছা হ'ব নোৱাৰে। সেয়েহে তুমি মোৰ পূজাত অৰ্পিত নহ'বা, কিন্তু মোৰ ভক্তসকলৰ বাবে তুমি উপযোগী হ'বা।’

এইদৰে এই প্ৰাচীন কাহিনী সম্পূৰ্ণ হয়।

এতিয়া এই খণ্ডত ইয়াতেই বিৰাম লওঁ। পৰৱৰ্তী খণ্ডত বিদ্যেশ্বৰ সংহিতাৰ নৱম অধ্যায়ৰ পৰা আগলৈৰ অধ্যায়সমূহৰ শ্ৰৱণ কৰিব পাৰিব।

আপোনালোকক ধন্যবাদ।

হৰ হৰ মহাদেৱ! 🕉️🔱