শ্রীশ্রীলক্ষ্মীদেবীর বারোমাসের ব্রতকথা ও পাঁচালী
দ্বিতীয় অধ্যায়
প্ৰতি বৃহস্পতিবাৰৰ ব্ৰতকথা
দোল পূৰ্ণিমাৰ নিশি আকাশ নিৰ্মল।
মন্দ মন্দ বায়ু বহে কিবা সুশীতল॥
মলয় পৰ্বতেপৰি স্বৰ্ণ সিংহাসনে।
প্ৰেমালাপে মত্ত ছিন লক্ষ্মীনাৰায়ণে॥
সেনকালে বীণা কৰে নাৰদ আসিল।
লক্ষ্মীৰে প্ৰণাম কৰি জিজ্ঞাসা কৰিল॥
ওগো দেৱী! এ কেন চলনা তোমাৰ।
চঞ্চলা চপলা হৈয়ে ফেৰ দ্বাৰে দ্বাৰ॥
কৃপা কৰি বল দেৱী কোন পাপ ফলে।
ভীষণ দুৰ্ভিক্ষে সদা মৰ্তবাসী জ্বলে॥
এত শুনি লক্ষ্মীদেৱী সৰকণ স্বৰে।
কহিলেন বিবৰিয়া ক্ষুদ্ৰ মুনিবৰে॥
চঞ্চলা আমাৰ নাম কেন আমি ধৰি।
শুভ কাৰণে তাৰ কহিব বিস্তাৰি॥
প্ৰভাতে উঠিয়া যেবা থাকে বাসিমুখে।
চিৰদিন ভুঞ্জে সেই কত শত দুঃখে॥
শয্যা হ'তে উঠি পুৱা কৰে যে শয়ন।
কোনোদিন নাহি যাই তাহাৰ ভৱন।।
কুমাৰী বালায় সেৱা কৰে বল্লভকাৰ।
কহু নাহি যাই আমি সন্ধ্যায় তাহাৰ।।
পতি বৰ্তমানে সেৱা কৰে উপপতি।
কখন ন যাই আমি তাহাৰ সংহতি।।
শ্বশুৰ শাশুড়ী সনে কন্দল কৰিয়া।
দিবা-ৰাত্ৰি অচাৰতে থাকে যে নাৰিয়া।।
গুৰুজনে মনে জ্ঞানে কৰে অৱহেল।
কখন তিষ্ঠিতে নাৰি তাহাৰ ভৱন।।
পতিৰ অগ্ৰতে যেবা কৰয়ে আহাৰ।
চিৰদিন কাটে তাৰ কৰি হাহাকাৰ।।
পতি দুঃখে দুঃখী হয় পতি সুখে সুখী।
সংসাৰে হিত যেবা কৰে বিঘ্নসুখী।।
গুৰুজনে সেবে যেবা আপোনাৰ মনে।
জানিবে সদাই থাকি তাহাৰ ভৱনে।।
অচলা হৈয়া থাকি পবিত্ৰ সংসাৰে।
শাস্ত্ৰমতে বিধি যত পালন সেই নাৰে।।
শুনিয়া প্ৰণমি ঋষি লক্ষ্মী নাৰায়ণে।
আনন্দে ফিরিয়া যান আপোন ভৱনে।।
অতঃপৰ লক্ষ্মীদেৱী কন জনাৰ্দনে।
উপদেশ দেহ প্ৰভু মৰ্ত্যৰ দুৰ্গণে।।
শুনিয়া দেৱীৰ বাক্য কহে কমাপতি।
এক মনে শুন তেবে আমাৰ ভাৰতী।।
গুৰুবাৰে সন্ধ্যাকালে মিলি এৰোগণে।
পূজিয়া শুনিবে কথা আনন্দিত মনে।।
দৰিদ্ৰতা দূৰে যাবে শান্তি পাব সবে।
বাঢ়িবে সম্পদ তাছে সবে সুখী ৰবে।।
নাৰায়ণ বাক্যে দেবী অতি হৃষ্টমনে।
গমন করেন মর্ত্যে ব্ৰত-প্ৰচাৰণে।।
অৱন্তী নগৰে গৈয়া দেশ দৰ্শন।
দেখিলেন বৃদ্ধা এক কৰিছে ক্ৰন্দন।।
দয়াবতী লক্ষ্মী দেবী জিজ্ঞাসে তাহায়।
কহ মাত শুনি আমি তব পৰিচয়।।
বৃদ্ধা বলে পতিহীনা আমি অভাগিনী।
ক্ৰমে ক্ৰমে কহিলেন আদ্যন্ত কাহিনী।।
লক্ষ্মী বলে গৃহে গিয়ে কৰ লক্ষ্মীব্ৰত।
অচিৰে ফিরিবে পুনঃ তব সুখ যত।।
গুৰুবাৰে সন্ধ্যাকালে লয়ে বন্ধুগণে।
কৰিবে লক্ষ্মীৰ পূজা সবে একমনে।।
গৃহে ফিৰি বন্ধু লয়ে কৰে লক্ষ্মীব্ৰত।
হিংসা দ্বেষ বৃদ্ধা গৃহে হ'ল অন্তৰ্হিত।।
মা লক্ষ্মী কৰিল তথা পুনঃ আগমন।
অচিৰে বৃদ্ধাৰ গৃহ শান্তি নিকেতন।।
দৈৱযোগে এদিন ব্ৰতৰ সময়।
আসি উপস্থিত এক বণিক তনয়।।
জিজ্ঞাসে কাহাৰ পূজা কৰ বামাগণ।
লক্ষ্মীপূজা হয় ইহে মানস পুৰণ।।
ইহা শুনি সদাগৰ বলে অহংকাৰে।
যে জন অভাগী হয় সে পূজে উভাৰে ॥
গৰ্বিত বচন লক্ষ্মী সহিতে না পাবে।
ছন্নছাড়া কৰি তৰা ছাড়িল তাহাৰে ॥
দূৰ হ'ল ভ্ৰাতৃ-প্ৰীতি হ'ল ছিন্ন ভিন্ন।
সোনাৰ সংসাৰে এবা সকলে বিপন্ন ॥
সপ্তৰী জলমধ্যে হ'ল নিমজ্জন।
ইষ্টক আলয় আদি কোথা ধনজন ॥
ভিক্ষাজীৱী হৈ সবে ফিৰে বাৰে বাৰে।
ক্ষুধায় কাতৰ নেত্ৰে অশ্ৰুধাৰা ঝৰে ॥
দ্বাদশ বৎসৰ পথে ঘূৰাইয়া তাৰে।
উপনীত কৰে লক্ষ্মী অৱন্তী নগৰে ॥
হেবে সেথা লক্ষ্মীব্ৰত কৰে এৰোগণ।
পূৰ্ব বিবৰণ যত হইল স্মৰণ ॥
গলে বস্ত্ৰ দিয়া সাধু ডাকে কমলায়।
কৃপা কৰি পদে তব দাও গো আশ্ৰয় ॥
ভক্তিহীনা নাৰায়ণী হ'ল সদয়া।
মৰ্ত্যধামে লক্ষ্মীমায়ে পূজে যত এয়া ॥
এইৰূপে মৰ্ত্যধামে ব্ৰতৰ প্ৰচাৰ।
মনে ৰাখ এ জগততে লক্ষ্মীব্ৰত সাৰ ॥
— বৃহস্পতিবাৰৰ ব্ৰতকথা সমাপ্ত —
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
0 Comments