হৰ হৰ মহাদেৱ! 🕉️ শিৱ পুৰাণৰ পৱিত্ৰ কাহিনী
শিৱ পুৰাণ কথাৰ এই ধাৰাবাহিকলৈ আপোনালোকক স্বাগতম। শিৱ পুৰাণক সাতখন সংহিতা আৰু এঘাৰটা খণ্ডত বিভক্ত কৰা হৈছে। এইসমূহ বিভিন্ন খণ্ডত ভাগ কৰি আপোনালোকৰ আগত ক্ৰমে উপস্থাপন কৰা হ’ব।
বৰ্তমান এই খণ্ডত আমি শুনিম— শিৱ মহাপুৰাণৰ মাহাত্ম্যৰ শিৱ পুৰাণৰ এই খণ্ডত আপোনালোকে শুনিবলৈ পাব ষোড়শ আৰু সপ্তদশ অধ্যায়ৰ পৱিত্ৰ কাহিনী।
ষোড়শ অধ্যায়ত দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতিমা পূজাৰ বিধি আৰু শিৱলিংগৰ বৈজ্ঞানিক স্বৰূপৰ বিষয়ে সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
হৰ হৰ মহাদেৱ!
ষোড়শ অধ্যায় – দেৱ-প্ৰতিমাৰ পূজা আৰু শিৱলিংগৰ বৈজ্ঞানিক স্বৰূপ
ঋষিসকলে ক'লে— হে সাধুশ্ৰেষ্ঠ সূতজী! আমাক দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতিমা পূজাৰ বিধি-বিধানৰ বিষয়ে কওক, যাৰ দ্বাৰা মানুহে নিজৰ মনোকামনা পূৰণ কৰিব পাৰে।
সূতজীয়ে ক'লে— হে মহৰ্ষিসকল! মাটিৰে নিৰ্মিত প্ৰতিমা পূজা কৰিলে পুৰুষ আৰু নাৰী উভয়ৰে মনোকামনা পূৰণ হয়।
ইয়াৰ বাবে নদী, পুখুৰী, কুঁৱা অথবা জলাশয়ৰ পৰা পৱিত্ৰ মাটি সংগ্ৰহ কৰি সুগন্ধি দ্ৰব্যৰে শুদ্ধ কৰিব লাগে। তাৰ পিছত সেই মাটিত গাখীৰ মিহলাই নিজৰ হাতেৰে সুন্দৰ প্ৰতিমা নিৰ্মাণ কৰিব লাগে। পদ্মাসনত বহি ভক্তি আৰু সন্মানেৰে সেই প্ৰতিমাৰ পূজা কৰিব লাগে।
গণেশ, সূৰ্য, বিষ্ণু, শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ প্ৰতিমাৰ লগতে শিৱলিংগৰো সদায় পূজা কৰিব লাগে।
সকলো মনোকামনা পূৰণৰ বাবে ষোড়শোপচাৰ বিধিৰে পূজা কৰা উচিত।
কোনো মানুহে প্ৰতিষ্ঠা কৰা শিৱলিংগত এটা শৰৰ নৈবেদ্য অৰ্পণ কৰিব লাগে। দেৱতাসকলে প্ৰতিষ্ঠা কৰা শিৱলিংগত তিনিটা শৰৰ নৈবেদ্য আগবঢ়াব লাগে। আনহাতে, স্বয়ম্ভূ শিৱলিংগত পাঁচটা শৰৰ নৈবেদ্য অৰ্পণ কৰিব লাগে।
শিৱলিংগৰ প্ৰমাণ বাৰ আঙুল বহল আৰু পঁচিশ আঙুল দীঘল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। পোন্ধৰ আঙুল উচ্চতাযুক্ত লোহা অথবা কাঠেৰে নিৰ্মিত পাত্ৰক শিৱ বুলি কোৱা হয়।
শিৱলিংগত অভিষেক কৰিলে আত্মশুদ্ধি হয়। গন্ধ অৰ্পণ কৰিলে পুণ্য লাভ হয়। নৈবেদ্য আগবঢ়ালে আয়ুস বৃদ্ধি পায়। ধূপ অৰ্পণ কৰিলে ধন-সম্পত্তি লাভ হয়। দীপ দান কৰিলে জ্ঞান লাভ হয় আৰু তামোল অৰ্পণ কৰিলে ভোগ-সুখ প্ৰাপ্ত হয়।
সেয়েহে স্নান আদিকে ধৰি পূজাৰ ছটা অংগ ভগৱানক অৰ্পণ কৰিব লাগে।
যিসকল লোকে অভিষেক আৰু মোক্ষ লাভৰ ইচ্ছা কৰে, তেওঁলোকে পূজাৰ শেষত সদায় জপ আৰু প্ৰণাম কৰিব লাগে।
যিজন ব্যক্তিয়ে যি দেৱতাৰ পূজা কৰে, তেওঁ সেই দেৱতাৰ লোক লাভ কৰে আৰু নিজৰ কৰ্ম অনুসৰি উপযুক্ত ফল ভোগ কৰে।
হে মহৰ্ষিসকল! পৃথিৱীত শ্ৰী গণেশ পূজনীয়। ভগৱান শিৱই নিৰ্ধাৰণ কৰা তিথি, বাৰ আৰু নক্ষত্ৰ অনুসৰি যিজন ব্যক্তিয়ে বিধি-বিধানেৰে গণেশৰ পূজা কৰে, তেওঁৰ সকলো পাপ আৰু দুখ দূৰ হয়। তেওঁ নিজৰ মনোকামনা পূৰণ কৰি অৱশেষত মোক্ষ লাভ কৰে।
যদি দুপৰীয়াৰ পিছত কোনো তিথিৰ আৰম্ভণি হয়, তেন্তে ৰাতিৰ প্ৰথম ভাগ পিতৃসকলৰ শ্ৰাদ্ধ আদি কৰ্মৰ বাবে উত্তম। আনহাতে, পিছৰ ভাগ দিনৰ সময়ত দেৱ-দেৱীৰ পূজা-অৰ্চনাৰ বাবে শুভ বুলি গণ্য কৰা হয়।
বেদত পূজা শব্দটোৰ সঠিক অৰ্থ সুন্দৰভাৱে ব্যাখ্যা কৰা হোৱা নাই। 'পূ'ৰ অৰ্থ হৈছে ভোগ আৰু 'জা'ৰ অৰ্থ হৈছে ফলৰ সিদ্ধি। যি কৰ্মৰ দ্বাৰা মনোকামনা আৰু ফলৰ প্ৰাপ্তি হয়, তাকেই পূজা বুলি কোৱা হয়।
নিজৰ মনোবাঞ্ছিত বস্তু, জ্ঞান আৰু ইষ্ট ফল লাভৰ বাবে তিথি, নক্ষত্ৰ আদিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি দেৱতাসকলৰ পূজা কৰিব লাগে।
বিভিন্ন দেৱতাৰ নিজ নিজ বাৰ অনুসৰি ষোড়শোপচাৰ বিধিৰে পূজা আৰু ভজন কৰিলে আকাংক্ষিত ফল লাভ হয়।
ভগৱান শিৱৰ পূজা আৰু ভোগ-অৰ্চনাই মানুহক সংসাৰিক সুখৰ লগতে মোক্ষও প্ৰদান কৰে।
কাৰ্তিক মাহত দেৱ-দেৱীৰ ভজন বিশেষভাৱে ফলদায়ক। সেয়েহে বিদ্বান লোকসকলে এই মাহত সকলো দেৱতাৰ আৰাধনা কৰা উচিত।
এই পৱিত্ৰ মাহত সংযম আৰু নিয়ম পালন কৰি জপ, তপ, হোম আৰু দান কৰিব লাগে। কাৰণ কাৰ্তিক মাহত দেৱ-দেৱীৰ আৰাধনাই সকলো দুখ-কষ্ট দূৰ কৰে।
কাৰ্তিক মাহৰ দেওবাৰে যিজন ব্যক্তিয়ে সূৰ্যদেৱৰ পূজা কৰে আৰু তেল তথা কপাহ দান কৰে, তেওঁৰ কুষ্ঠৰোগ দূৰ হয় বুলি শাস্ত্ৰত কোৱা হৈছে।
যিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ দেহ, মন আৰু জীৱন সম্পূৰ্ণৰূপে ভগৱান শিৱৰ চৰণত সমৰ্পণ কৰে, তেওঁক ভগৱান শিৱই মোক্ষ প্ৰদান কৰে।
যোনি আৰু লিংগ— এই দুয়োটা স্বৰূপ শিৱতত্ত্বৰ মাজত সমাহিত হৈ আছে। সেইবাবে ভগৱান শিৱক সমগ্ৰ জগতৰ সৃষ্টিৰ মূল কাৰণ বুলি কোৱা হয়। জন্ম-মৃত্যুৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিবলৈ শিৱলিংগৰ পূজাৰ এক বিশেষ বিধান আছে।
সমগ্ৰ জগতেই বিন্দু আৰু নাদৰ স্বৰূপ। বিন্দু হৈছে শক্তি আৰু নাদ হৈছে শিৱ। সেয়েহে সমগ্ৰ জগত শিৱ-শক্তিৰ স্বৰূপ।
নাদৰ আধাৰ হৈছে বিন্দু আৰু বিন্দুৱেই এই জগতৰ মূল আধাৰ। আধাৰৰ মাজতেই আধেয়ৰ সমাৱেশ আৰু অৱশেষত লয় হয়। ইয়াকেই সকলীভৱন বুলি কোৱা হয়।
এই সকলীভূত অৱস্থাৰ পৰাই সৃষ্টিকালত জগতৰ আৰম্ভণি হৈছিল।
শিৱলিংগ বিন্দু আৰু নাদৰ স্বৰূপ। সেয়েহে ইয়াক সমগ্ৰ জগতৰ কাৰণ বুলি কোৱা হয়। বিন্দু হৈছে দেৱী আৰু নাদ হৈছে ভগৱান শিৱ। এই দুয়োৰে সংযুক্ত ৰূপেই শিৱলিংগ।
সেয়েহে জন্ম-মৃত্যুৰ দুখ আৰু সংকটৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ শিৱলিংগৰ পূজা কৰা উচিত।
বিন্দুৰূপা দেৱী উমা হৈছে মাতৃ আৰু নাদস্বৰূপ ভগৱান শিৱ হৈছে পিতৃ। এই দেৱী আৰু দেৱতাৰ পূজা কৰিলে পৰমানন্দ লাভ হয়।
দেৱী উমা সমগ্ৰ জগতৰ মাতৃ আৰু ভগৱান শিৱ সমগ্ৰ জগতৰ পিতৃ। যিজন ভক্তই তেওঁলোকৰ সেৱা কৰে, সেই সন্তানৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ কৃপা সদায় বৃদ্ধি পাই থাকে।
তেওঁলোকে ভক্তৰ ওপৰত কৃপা কৰি নিজৰ আভ্যন্তৰীণ ঐশ্বৰ্য আৰু আনন্দ প্ৰদান কৰে। সেয়েহে শিৱলিংগক মাতৃ-পিতৃৰ স্বৰূপ বুলি ভাবি পূজা কৰিলে আত্মিক আনন্দ লাভ হয়।
'ভৰ্গ' অৰ্থাৎ শিৱ হৈছে পুৰুষস্বৰূপ আৰু 'ভৰ্গা' অৰ্থাৎ শক্তি হৈছে প্ৰকৃতি। পুৰুষেই আদিগৰ্ভ, কাৰণ তেৱেঁই প্ৰকৃতিৰ জনক।
প্ৰকৃতিৰ সৈতে পুৰুষৰ সংযোগৰ ফলত যি জন্ম হয়, সেয়াই প্ৰথম জন্ম বুলি কোৱা হয়।
জীৱই পুৰুষৰ পৰা বাৰে বাৰে জন্ম আৰু মৃত্যুৰ চক্ৰত পৰে। মায়াৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত হোৱাটোৱেই জীৱৰ জন্ম বুলি কোৱা হয়।
জন্মৰ পৰাই জীৱৰ শৰীৰ ছয় প্ৰকাৰৰ বিকাৰেৰে যুক্ত হৈ থাকে। সেইবাবে তাক জীৱ বুলি কোৱা হয়।
জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত যি প্ৰাণী বিভিন্ন পাশ বা বন্ধনত আৱদ্ধ হয়, সেয়াই জীৱ। জীৱই এই পশুত্বৰ বন্ধনৰ পৰা যিমানেই মুক্ত হ'বলৈ চেষ্টা কৰে, সিমানেই অধিক জটিলতাত আৱদ্ধ হৈ পৰে।
কোনো সাধাৰণ উপায়ে জীৱক জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত কৰিব নোৱাৰে। কেৱল ভগৱান শিৱৰ কৃপাৰ দ্বাৰাহে জীৱই মহামায়াৰ প্ৰসাদ লাভ কৰে আৰু মুক্তিৰ পথত আগবাঢ়িব পাৰে।
জন্ম-মৃত্যুৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ সম্পূৰ্ণ শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিৰে শিৱলিংগৰ পূজা কৰিব লাগে।
গাইৰ গাখীৰ, দৈ আৰু ঘিউৰ সৈতে মৌ আৰু চেনি মিহলাই পঞ্চামৃত প্ৰস্তুত কৰিব লাগে। এই উপাদানসমূহ পৃথকে পৃথকেও ৰাখিব লাগে।
পঞ্চামৃতৰ দ্বাৰা শিৱলিংগৰ অভিষেক আৰু স্নান কৰাব লাগে।
গাখীৰ আৰু অন্ন মিহলাই নৈবেদ্য প্ৰস্তুত কৰি প্ৰণৱ মন্ত্ৰ জপ কৰি ভগৱান শিৱক অৰ্পণ কৰিব লাগে।
প্ৰণৱ মন্ত্ৰৰ বিভিন্ন স্বৰূপ আছে।
ধ্বনিৰূপ হোৱা বাবে ইয়াক ধ্বনি লিংগ, স্বয়ম্ভূ লিংগ আৰু নাদস্বৰূপ হোৱা বাবে নাদ লিংগ, বিন্দুস্বৰূপ হোৱা বাবে বিন্দু লিংগ বুলি জনা যায়।
অচলভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত শিৱলিংগক মকাৰ স্বৰূপ বুলি গণ্য কৰা হয়। সেইবাবে ইয়াক মকাৰ লিংগ বুলি কোৱা হয়।
সৱাৰীৰ ক্ষেত্ৰত উকাৰ লিংগৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পূজাৰ দীক্ষা প্ৰদান কৰা গুৰু আৰু আচাৰ্যৰ বিগ্ৰহত আকাৰৰ প্ৰতীক থাকে। সেইবাবে আকাৰ লিংগৰ ছটা ভেদ আছে।
এই সকলোবোৰৰ নিতৌ পূজা কৰিলে সাধকে জীৱনমুক্তি লাভ কৰিব পাৰে।
সপ্তদশ অধ্যায় – প্ৰণৱৰ মাহাত্ম্য আৰু শিৱলোকৰ ঐশ্বৰ্যৰ বৰ্ণনা
ঋষিসকলে ক'লে— হে মহামুনি! আমাক প্ৰণৱ মন্ত্ৰৰ মাহাত্ম্য আৰু ভগৱান শিৱৰ ভক্তি-পূজাৰ বিধানৰ বিষয়ে শুনিবলৈ দিয়ক।
প্ৰণৱ মন্ত্ৰৰ মাহাত্ম্য
সূতজীয়ে ক'লে— হে মহৰ্ষিসকল! আপোনালোক তপস্যাৰ দ্বাৰা মহান শক্তিৰ অধিকাৰী। মানৱজাতিৰ কল্যাণৰ বাবে আপোনালোকে অতি সুন্দৰ প্ৰশ্ন কৰিছে। এতিয়া মই আপোনালোকক ইয়াৰ উত্তৰ সহজ ভাষাত বৰ্ণনা কৰিছোঁ।
প্ৰকৃতিৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা এই সংসাৰ নামৰ মহাসাগৰৰ পৰা পাৰ হ'বলৈ যি নাওৰ দৰে শক্তিয়ে সহায় কৰে, সেয়াই হৈছে প্ৰণৱ।
সেয়েহে 'ওঁকাৰ'ক প্ৰণৱ বুলি কোৱা হয়।
'প্ৰ'ৰ অৰ্থ হৈছে প্ৰপঞ্চ, 'ণ'ৰ অৰ্থ হৈছে নহয় আৰু 'ৱ'ৰ অৰ্থ হৈছে তোমালোকৰ বাবে। অৰ্থাৎ ওঁকাৰেই হৈছে এনে এক শক্তি, য'ত জীৱৰ বাবে কোনো ধৰণৰ প্ৰপঞ্চ, প্ৰতাৰণা বা মায়াৰ বন্ধন নাই।
এই প্ৰণৱ মন্ত্ৰই সকলো ভক্তক মোক্ষ প্ৰদান কৰে। যিসকলে এই মন্ত্ৰৰ জপ আৰু পূজা কৰে, তেওঁলোকে নতুন জ্ঞান লাভ কৰে।
মায়াৰ পৰা মুক্ত মহেশ্বৰকো নৱ বা নূতন বুলি কোৱা হয়। তেওঁ পৰমাত্মাৰ বিশুদ্ধ স্বৰূপ।
প্ৰণৱ সাধকক নতুন জ্ঞান প্ৰদান কৰি শিৱস্বৰূপ কৰি তোলে। সেইবাবে বিদ্বানসকলে ইয়াক প্ৰণৱ বুলি অভিহিত কৰিছে।
এই মন্ত্ৰই জীৱৰ অন্তৰত নতুন আৰু দিব্য পৰমাত্মা জ্ঞান প্ৰকাশ কৰে। সেয়েহে ইয়াৰ নাম প্ৰণৱ।
প্ৰণৱৰ দুটা ভেদ আছে— স্থূল আৰু সূক্ষ্ম।
'ওঁ' হৈছে সূক্ষ্ম প্ৰণৱ আৰু 'নমঃ শিৱায়' হৈছে স্থূল প্ৰণৱ অৰ্থাৎ পঞ্চাক্ষৰ মন্ত্ৰ।
জীৱনমুক্ত পুৰুষৰ বাবে সূক্ষ্ম প্ৰণৱ মন্ত্ৰৰ জপ কৰাৰ বিধান আছে। কাৰণ এই মন্ত্ৰ সকলো সাধনাৰ সাৰ।
দেহৰ অন্ত নোহোৱালৈকে সূক্ষ্ম প্ৰণৱ মন্ত্ৰৰ জপ কৰি পৰমাত্মা তত্ত্বৰ অনুসন্ধান কৰিব লাগে। শৰীৰ নষ্ট হোৱাৰ পিছত সাধকে ব্ৰহ্মস্বৰূপ ভগৱান শিৱক লাভ কৰে।
এই মন্ত্ৰ ছয়ত্ৰিশ কোটি বাৰ জপ কৰিলে মানুহ যোগী হৈ পৰে বুলি শাস্ত্ৰত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
অ, উ, ম, বিন্দু আৰু নাদ— এই পাঁচটা উপাদানেৰে প্ৰণৱ মন্ত্ৰ গঠিত। অ, উ আৰু ম— এই তিনিটা দীঘল আখৰ আৰু ইয়াৰ মাত্ৰাসহ প্ৰণৱ সম্পূৰ্ণ হয়।
এই প্ৰণৱ মন্ত্ৰ যোগীসকলৰ হৃদয়ত বাস কৰে আৰু সকলো পাপ নাশ কৰে।
'অ' হৈছে শিৱ, 'উ' হৈছে শক্তি আৰু 'ম' হৈছে এই দুয়োৰে একতা।
পৃথিৱী, জল, অগ্নি, বায়ু আৰু আকাশ— এই পাঁচটা মহাভূত আৰু শব্দ, স্পৰ্শ, ৰূপ, ৰস আৰু গন্ধ— এই পাঁচটা বিষয় মিলি মুঠ দহটা বস্তু মানুহৰ কামনাৰ বিষয়।
এই দহটা বিষয়ৰ প্ৰতি আশা ৰাখি যিসকলে কৰ্ম সম্পাদন কৰে, তেওঁলোকক প্ৰবৃত্তিমাৰ্গী বুলি কোৱা হয়।
আনহাতে, যিসকলে নিষ্কামভাৱে শাস্ত্ৰৰ নিয়ম অনুসৰি কৰ্ম সম্পাদন কৰে, তেওঁলোকক নিবৃত্তিমাৰ্গী বুলি কোৱা হয়।
বেদৰ আৰম্ভণিতে আৰু পুৱা-গধূলি দুয়ো সময়ৰ সন্ধ্যা বন্দনাৰ সময়ত প্ৰথমে প্ৰণৱ মন্ত্ৰ অৰ্থাৎ ওঁকাৰ উচ্চাৰণ কৰিব লাগে।
প্ৰণৱ মন্ত্ৰৰ নৱ কোটি জপ কৰিলে মানুহ শুদ্ধ হয়।
তাৰ পিছত নৱ কোটি জপ কৰিলে পৃথিৱী তত্ত্বৰ সিদ্ধি হয়। পুনৰ নৱ কোটি জপ কৰিলে অগ্নি তত্ত্বৰ সিদ্ধি হয়। তাৰ পিছত নৱ কোটি জপ কৰিলে বায়ু তত্ত্বৰ সিদ্ধি হয় আৰু পুনৰ নৱ কোটি জপ কৰিলে গন্ধ তত্ত্বৰ সিদ্ধি লাভ হয়।
যিজন ব্ৰাহ্মণে প্ৰতিদিনে এহেজাৰ বাৰ ওঁকাৰ মন্ত্ৰ জপ কৰে, তেওঁ জ্ঞানী আৰু শুদ্ধ যোগী হৈ পৰে।
তাৰ পিছত ইন্দ্ৰিয়সমূহক জয় কৰি পঞ্চাক্ষৰ মন্ত্ৰৰ জপ কৰিলে তেওঁ অৱশেষত শিৱলোক লাভ কৰে।
শিৱযোগৰ তিনিটা প্ৰকাৰ
ক্ৰিয়া, তপ আৰু জপৰ যোগৰ দ্বাৰা শিৱযোগ তিনিপ্ৰকাৰৰ হয়।
প্ৰথমতে, যিজন ব্যক্তিয়ে ধন-সম্পত্তি আৰু ঐশ্বৰ্যৰ দ্বাৰা পূজাৰ সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰি প্ৰণাম আদি বিভিন্ন উপচাৰৰ দ্বাৰা নিজৰ ইষ্টদেৱতাৰ পূজাত নিয়োজিত থাকে, তেওঁক ক্ৰিয়াযোগী বুলি কোৱা হয়।
দ্বিতীয়তে, যিজন ব্যক্তিয়ে পূজাত নিয়োজিত থাকি পৰিমিত আহাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু বাহ্যিক ইন্দ্ৰিয়সমূহক জয় কৰি নিজৰ বশত ৰাখে, তেওঁক তপোযোগী বুলি কোৱা হয়।
তৃতীয়তে, যিজন ব্যক্তিয়ে সকলো সৎগুণেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ সদায় শুদ্ধ মনেৰে সকলো কৰ্ম সম্পাদন কৰে আৰু শান্ত হৃদয়েৰে নিৰন্তৰ মন্ত্ৰ জপ কৰি থাকে, তেওঁক জপযোগী বুলি কোৱা হয়।
যিজন ব্যক্তিয়ে ষোড়শোপচাৰ বিধিৰে শিৱযোগী মহাত্মাসকলৰ পূজা কৰে, তেওঁ শুদ্ধ হৈ অৱশেষত মুক্তি লাভ কৰে।
জপযোগৰ বৰ্ণনা
হে ঋষিসকল! এতিয়া মই আপোনালোকক জপযোগৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছোঁ।
সৰ্বপ্ৰথমে মানুহে নিজৰ মন শুদ্ধ কৰি 'নমঃ শিৱায়' পঞ্চাক্ষৰ মন্ত্ৰৰ জপ কৰিব লাগে। এই মন্ত্ৰই সকলো প্ৰকাৰৰ সিদ্ধি প্ৰদান কৰে।
এই পঞ্চাক্ষৰ মন্ত্ৰৰ আগত ওঁকাৰৰ জপ কৰিব লাগে।
গুৰুৰ মুখৰ পৰা পঞ্চাক্ষৰ মন্ত্ৰৰ উপদেশ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কৃষ্ণ পক্ষৰ প্ৰতিপদ তিথিৰ পৰা চতুৰ্দশীলৈকে সাধকে প্ৰতিদিনে এবাৰ পৰিমিত আহাৰ গ্ৰহণ কৰিব লাগে।
এই সময়ছোৱাত মৌনতা পালন কৰিব লাগে, ইন্দ্ৰিয়সমূহক নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব লাগে আৰু পিতৃ-মাতৃৰ সেৱা কৰিব লাগে।
নিয়ম অনুসৰি প্ৰতিদিনে এহেজাৰ বাৰ পঞ্চাক্ষৰ মন্ত্ৰ জপ কৰিব লাগে। তেতিয়াহে তেওঁৰ জপযোগ শুদ্ধ হয়।
ভগৱান শিৱৰ নিৰন্তৰ চিন্তন কৰি পঞ্চাক্ষৰ মন্ত্ৰ পাঁচ লাখ বাৰ জপ কৰিব লাগে।
জপৰ সময়ত ভগৱান শিৱৰ কল্যাণময় স্বৰূপৰ ধ্যান কৰিব লাগে।
এনে ধ্যান কৰিব লাগে যেন ভগৱান শিৱ পদ্মাসনত বহি আছে। তেওঁৰ মস্তক গংগা আৰু চন্দ্ৰকলাৰে শোভিত হৈ আছে। তেওঁৰ বাওঁফালে দেৱী উমা বিৰাজমান হৈ আছে। অসংখ্য শিৱগণে চাৰিওফালে থিয় হৈ তেওঁৰ অপূৰ্ব ৰূপ দৰ্শন কৰি আছে।
মনতে বাৰে বাৰে সদাশিৱৰ স্মৰণ কৰি সূৰ্যমণ্ডলৰ আগতেই তেওঁৰ মানসিক পূজা কৰিব লাগে।
পূব দিশৰ ফালে মুখ কৰি পঞ্চাক্ষৰ মন্ত্ৰৰ জপ কৰিব লাগে।
সেই দিনবোৰত সাধকে কেৱল শুদ্ধ কৰ্ম কৰিব লাগে আৰু অশুদ্ধ কৰ্মৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লাগে।
জপৰ সমাপ্তিৰ দিনা অৰ্থাৎ কৃষ্ণ পক্ষৰ চতুৰ্দশী তিথিত শুদ্ধ হৈ পৱিত্ৰ মনেৰে বাৰ হাজাৰ বাৰ মন্ত্ৰ জপ কৰিব লাগে।
তাৰ পিছত ঈশান, তৎপুৰুষ, অঘোৰ, বামদেৱ আৰু সদ্যোজাত— এই পাঁচটা স্বৰূপৰ প্ৰতীক হিচাপে পাঁচজন শিৱভক্ত ব্ৰাহ্মণক আমন্ত্ৰণ কৰি তেওঁলোকক সন্মান কৰিব লাগে।
ইয়াৰ পিছত বিধি অনুসৰি ভগৱান শিৱৰ পূজা কৰি হোম আৰম্ভ কৰিব লাগে।
শাস্ত্ৰীয় বিধি অনুসৰি ভূমি শুদ্ধ কৰি যজ্ঞবেদীত অগ্নি প্ৰজ্বলিত কৰিব লাগে।
গৰুৰ ঘিউৰে নিজে এহেজাৰ এশ অথবা এহেজাৰ আহুতি দিব লাগে। অথবা কোনো ব্ৰাহ্মণৰ দ্বাৰা এশ আঠটা আহুতি প্ৰদান কৰাব লাগে।
দক্ষিণা হিচাপে এটা গাই বা বলধ দান কৰিব লাগে।
তাৰ পিছত প্ৰতীকস্বৰূপ পাঁচজন ব্ৰাহ্মণৰ চৰণ ধুৱাই সেই চৰণামৃত নিজৰ মূৰত ছটিয়াই ল'ব লাগে।
এনে কৰিলে অসংখ্য তীৰ্থত একেলগে স্নান কৰাৰ পুণ্য লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে।
ইয়াৰ পিছত ব্ৰাহ্মণসকলক পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে আহাৰ কৰাই ভগৱান দেৱেশ্বৰ শিৱৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে।
পাঁচ লাখ বাৰ মন্ত্ৰ জপ কৰিলে সকলো পাপ নাশ হয়।
পুনৰ পাঁচ লাখ বাৰ মন্ত্ৰ জপ কৰিলে পৃথিৱীৰ পৰা সত্যলোকলৈকে থকা চৈধ্যটা ভুৱনৰ ওপৰত অধিকাৰ লাভ হয় বুলি শাস্ত্ৰত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
কৰ্মমায়া আৰু জ্ঞানমায়াৰ অৰ্থ
এতিয়া কৰ্মমায়া আৰু জ্ঞানমায়াৰ অৰ্থ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
'মা'ৰ অৰ্থ হৈছে লক্ষ্মী। যাৰ দ্বাৰা কৰ্মভোগ লাভ হয়, তাক কৰ্মমায়া বুলি কোৱা হয়।
আনহাতে, যাৰ দ্বাৰা জ্ঞান আৰু আত্মিক আনন্দ লাভ হয়, তাক জ্ঞানমায়া বুলি কোৱা হয়।
নিৰ্ধাৰিত সীমাৰ তলৰ ভোগসমূহ নশ্বৰ আৰু তাৰ ওপৰৰ ভোগসমূহ নিত্য বুলি কোৱা হয়।
নশ্বৰ ভোগৰ প্ৰতি আসক্ত জীৱই সকাম কৰ্মৰ ফলত বিভিন্ন যোনি আৰু লোকত ঘূৰি ফুৰে।
বিন্দুপূজাত নিয়োজিত উপাসকসকল নিম্নলোকসমূহত বিচৰণ কৰে বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
আনহাতে, যিসকলে নিষ্কামভাৱে শিৱলিংগৰ পূজা কৰে, তেওঁলোকে উচ্চলোক লাভ কৰে।
তলৰ ভাগ হৈছে কৰ্মলোক, য'ত সংসাৰিক জীৱসকল বাস কৰে।
ওপৰৰ ভাগ হৈছে জ্ঞানলোক, য'ত মুক্ত পুৰুষসকলে বাস কৰি আধ্যাত্মিক উপাসনা কৰে।
শিৱলোকৰ ঐশ্বৰ্যৰ বৰ্ণনা
যিসকল মানুহে সত্য আৰু অহিংসাৰ পথ অনুসৰণ কৰি ভগৱান শিৱৰ পূজাত নিয়োজিত থাকে, তেওঁলোকে কালচক্ৰ অতিক্ৰম কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
কালচক্ৰেশ্বৰৰ সীমালৈকে মহেশ্বৰলোক বিস্তৃত।
তাৰ ওপৰত বৃষভৰ আকৃতিৰ ধৰ্মৰ অৱস্থিতি আছে। ধৰ্মৰ চাৰিটা ভৰি হৈছে— সত্য, শৌচ, অহিংসা আৰু দয়া।
এই ধৰ্মবৃষভ ভগৱান শিৱৰ লোকৰ দুৱাৰত থিয় হৈ আছে।
ক্ষমা হৈছে ইয়াৰ শিং, শম হৈছে ইয়াৰ কাণ। বেদৰ ধ্বনিৰূপী শব্দৰে ই বিভূষিত।
ভক্তি হৈছে ইয়াৰ চকু, বিশ্বাস আৰু বুদ্ধি হৈছে ইয়াৰ মন।
ক্ৰিয়া আদি ধৰ্মৰ ৰূপত এই বৃষভৰ ওপৰত ভগৱান শিৱ আৰোহণ কৰে।
ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু মহেশ্বৰৰ আয়ুসক এক দণ্ড বুলি কোৱা হৈছে।
কাৰণস্বৰূপ ব্ৰহ্মাৰ সত্যলোক পৰ্যন্ত চৈধ্যটা লোক অৱস্থিত। এই লোকসমূহ পঞ্চভৌতিক গন্ধৰ পৰা মুক্ত।
ইয়াৰ ওপৰত কাৰণস্বৰূপ বিষ্ণুৰ চৈধ্যটা লোক অৱস্থিত।
তাৰ ওপৰত কাৰণস্বৰূপ ৰুদ্ৰৰ আঠাইশটা লোক আছে।
ইয়াৰো ওপৰত কাৰণশিৱৰ ছাপন্নটা লোক অৱস্থিত।
সকলোতকৈ ওপৰত পাঁচটা আৱৰণেৰে পৰিবেষ্টিত জ্ঞানময় কৈলাশ অৱস্থিত।
তাত পাঁচটা মণ্ডল, পাঁচটা ব্ৰহ্মকাল আৰু আদিশক্তিৰ সৈতে সংযুক্ত আদিলিংগ বিৰাজমান। সেই স্থানকেই শিৱালয় বুলি কোৱা হয়।
তাত পৰাশক্তিৰ সৈতে পৰমেশ্বৰ ভগৱান শিৱ বাস কৰে।
তেওঁ সৃষ্টি, পালন, সংহাৰ, তিৰোভাৱ আৰু অনুগ্ৰহ— এই পাঁচটা কাৰ্য সম্পাদনত নিপুণ।
নিত্যকৰ্মৰ দ্বাৰা দেৱতাসকলৰ পূজা কৰিলে শিৱতত্ত্বৰ সাক্ষাৎকাৰ লাভ হয়।
যিসকলৰ ওপৰত ভগৱান শিৱৰ কৃপাদৃষ্টি পৰে, তেওঁলোক সকলোৱে মুক্তি লাভ কৰে।
নিজৰ আত্মাৰ ভিতৰত আনন্দ অনুভৱ কৰাটোৱেই মুক্তি লাভৰ এক প্ৰধান উপায়।
যিজন পুৰুষে ক্ৰিয়া, তপ, জপ, জ্ঞান আৰু ধ্যানৰ দৰে ধৰ্মীয় সাধনাৰ দ্বাৰা ভগৱান শিৱৰ সাক্ষাৎকাৰ লাভ কৰি মোক্ষ প্ৰাপ্ত কৰে, তেওঁৰ অজ্ঞানতা ভগৱান শিৱই দূৰ কৰি দিয়ে।
শিৱভক্তৰ সন্মান আৰু সেৱাৰ মাহাত্ম্য
এতিয়া শিৱভক্তসকলৰ সন্মান আৰু সেৱাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
সাধকে পাঁচ প্ৰকাৰৰ জপ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ভগৱান শিৱৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে মহাভিষেক কৰিব লাগে।
শিৱভক্তৰ পূজা আৰু সেৱা দেখি ভগৱান শিৱ অতি সন্তুষ্ট হয়।
শিৱভক্তৰ শৰীৰ শিৱস্বৰূপ বুলি গণ্য কৰা হয়।
যিসকল শিৱভক্তই বেদৰ সকলো কৰ্মকাণ্ডৰ বিষয়ে জ্ঞান লাভ কৰিছে, তেওঁলোকে যিমান অধিক শিৱমন্ত্ৰৰ জপ কৰে, সিমানেই ভগৱান শিৱৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে।
শিৱভক্ত নাৰীৰ ৰূপ দেৱী পাৰ্বতীৰ স্বৰূপ বুলি কোৱা হৈছে। মন্ত্ৰৰ জপ আৰু ভক্তিৰ দ্বাৰা দেৱীৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিব পাৰি।
সাধকে নিজকে শিৱস্বৰূপ বুলি ভাবি পৰাশক্তি অৰ্থাৎ দেৱী পাৰ্বতীৰ পূজা কৰিব লাগে।
শক্তি আৰু শিৱলিংগৰ প্ৰতিচ্ছবি অংকন কৰি অথবা মাটিৰে তেওঁলোকৰ আকৃতি নিৰ্মাণ কৰি প্ৰাণপ্ৰতিষ্ঠা কৰি বিধি অনুসৰি পূজা কৰিব লাগে।
শিৱলিংগক ভগৱান শিৱ বুলি আৰু নিজকে শক্তিৰ স্বৰূপ বুলি ভাবিব লাগে। শক্তিলিংগক দেৱীৰ স্বৰূপ বুলি গণ্য কৰি পূজা কৰিব লাগে।
শিৱভক্তসকল শিৱমন্ত্ৰৰ স্বৰূপ হোৱা বাবে তেওঁলোককো ভগৱান শিৱৰ ৰূপ বুলি গণ্য কৰা হয়।
যিজন ব্যক্তিয়ে ষোড়শোপচাৰ বিধিৰে শিৱভক্তসকলৰ পূজা কৰে, তেওঁ নিজৰ মনোকামনা পূৰণৰ লগতে পুণ্য লাভ কৰে।
উপাসনাৰ পিছত শিৱভক্তসকলৰ সেৱা কৰিলে ভগৱান শিৱ অতি সন্তুষ্ট হয়।
সেয়েহে পাঁচজন, দহজন অথবা এশজন শিৱভক্তক আমন্ত্ৰণ কৰি সন্মানসহকাৰে আহাৰ কৰাব লাগে।
ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ ভক্তিভাৱ আৰু নিষ্কপট মনেৰে শিৱভক্তসকলৰ পূজা আৰু সেৱা কৰিলে মানুহে পুনৰ এই পৃথিৱীত জন্ম গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া নহয় বুলি শাস্ত্ৰত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ইয়াৰ দ্বাৰা জীৱই জন্ম-মৃত্যুৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰে।
সামৰণি
গতিকে ভক্তবৃন্দ, শিৱ পুৰাণৰ এই পৱিত্ৰ কাহিনীৰ পৰা আমি জানিব পাৰিলোঁ যে ভগৱান শিৱৰ আৰাধনা, প্ৰণৱ মন্ত্ৰৰ জপ, নিষ্কাম কৰ্ম, তপস্যা আৰু শিৱভক্তৰ সেৱাৰ দ্বাৰা মানুহে আত্মিক শান্তি আৰু মোক্ষ লাভ কৰিব পাৰে।
সঁচা ভক্তি, শ্ৰদ্ধা আৰু নিষ্ঠাৰে ভগৱান শিৱৰ চৰণত নিজকে সমৰ্পণ কৰাটোৱেই হৈছে জীৱনৰ পৰম লক্ষ্য।
তো, আজিলৈ এই খণ্ডৰ কাহিনী ইয়াতেই সামৰিছোঁ।
পৰৱৰ্তী খণ্ডত আমি শিৱ পুৰাণৰ অষ্টাদশ আৰু ঊনবিংশ অধ্যায়ৰ পৱিত্ৰ কাহিনী শুনিবলৈ পাম।
ভিডিঅ'টো ভাল লাগিলে লাইক কৰিব, আমাৰ চেনেলটো ছাবস্ক্ৰাইব কৰিব আৰু শিৱ পুৰাণৰ এই পৱিত্ৰ কাহিনী আপোনাৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱীৰ মাজতো শ্বেয়াৰ কৰিব।
আপোনালোক সকলোৰে জীৱনলৈ ভগৱান মহাদেৱে সুখ, শান্তি আৰু সমৃদ্ধি কঢ়িয়াই আনক।
ধন্যবাদ।
জয় ভোলেনাথ!
ওঁ নমঃ শিৱায়!
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
0 Comments