হৰ হৰ মহাদেৱ! শিৱ পুৰাণৰ পৱিত্ৰ কাহিনী
নমস্কাৰ ভক্তবৃন্দ। আজি আমি শিৱ পুৰাণৰ বিদ্যেশ্বৰ সংহিতাৰ চতুৰ্দশ অধ্যায়ৰ লগতে ইয়াৰ পৰৱৰ্তী বিষয়সমূহৰ বিষয়ে শুনিবলৈ পাম। এই অধ্যায়ত অগ্নিযজ্ঞ, দেৱযজ্ঞ, ব্ৰহ্মযজ্ঞ, বিভিন্ন বাৰ আৰু গ্ৰহৰ মাহাত্ম্য, দেৱ-দেৱীৰ পূজা, দেশ-কাল-পাত্ৰৰ বিচাৰ আৰু দানৰ মহিমাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
চতুৰ্দশ অধ্যায়
১. অগ্নিযজ্ঞ, দেৱযজ্ঞ আৰু ব্ৰহ্মযজ্ঞৰ বৰ্ণনা
ঋষিসকলে ক'লে— হে প্ৰভু! আপুনি আমাক অগ্নিযজ্ঞ, দেৱযজ্ঞ আৰু ব্ৰহ্মযজ্ঞৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰি কৃতাৰ্থ কৰক।
তেতিয়া সূতজীয়ে ক'লে— হে মুনিসকল! আপোনালোকে মনোযোগেৰে শুনক। মই আপোনালোকক এই তিনিবিধ যজ্ঞৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছোঁ।
গৃহস্থসকলে পুৱা আৰু গধূলি বিধি অনুসৰি অগ্নিত চাউল, ঘিউ আৰু অন্যান্য পৱিত্ৰ আহুতি প্ৰদান কৰিব লাগে। ইয়াক অগ্নিযজ্ঞ বুলি কোৱা হয়।
ব্ৰহ্মচাৰীসকলে অগ্নিত সমিধা অৰ্পণ কৰা আৰু নিয়ম-নিষ্ঠাৰে নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰাটোও অগ্নিযজ্ঞৰ অন্তৰ্গত।
যিসকল ব্যক্তিয়ে গৃহস্থ জীৱনত প্ৰৱেশ কৰা নাই, তেওঁলোকৰ বাবে ব্ৰত পালন, জপ কৰা আৰু অগ্নিসেৱা কৰাটো ধৰ্মীয় কৰ্তব্য হিচাপে বিবেচিত হয়।
আনহাতে, যিসকল বানপ্ৰস্থী আৰু সন্ন্যাসীয়ে বাহ্যিক কৰ্মকাণ্ডৰ প্ৰতি আসক্তি ত্যাগ কৰি নিজৰ অন্তৰত আত্মতত্ত্বৰ উপলব্ধি কৰিছে, তেওঁলোকৰ বাবে সময়মতে হিতকৰ, পৱিত্ৰ আৰু উপযুক্ত আহাৰ গ্ৰহণ কৰাটোও সাধনাৰ এটা অংশ।
ব্ৰাহ্মণসকলে সংযম আৰু নিয়ম-নিষ্ঠাৰে অগ্নিত আহুতি প্ৰদান কৰিলে পুণ্য আৰু সমৃদ্ধি লাভ কৰে। পুৱা সূৰ্যদেৱক অৰ্ঘ্য প্ৰদান কৰিলে আয়ুস বৃদ্ধি পায় বুলি শাস্ত্ৰত উল্লেখ আছে।
দিনৰ সময়ত অগ্নিদেৱ সূৰ্যৰ মাজত অৱস্থান কৰে বুলি ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে। সেয়েহে পুৱা সূৰ্যদেৱক অৰ্ঘ্য প্ৰদান কৰাটো অগ্নিযজ্ঞৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এক পৱিত্ৰ কৰ্ম।
ইন্দ্ৰ আদি সকলো দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰাৰ উদ্দেশ্যে অগ্নিত যি আহুতি প্ৰদান কৰা হয়, তাক দেৱযজ্ঞ বুলি কোৱা হয়।
লৌকিক অগ্নিত বিধি অনুসৰি কৰা হোম-যজ্ঞ আৰু দেৱতাসকলক সন্তুষ্ট কৰাৰ উদ্দেশ্যে শাস্ত্ৰীয় নিয়মেৰে সম্পন্ন কৰা যজ্ঞক দেৱযজ্ঞ বুলি কোৱা হয়।
বেদৰ অধ্যয়ন আৰু স্বাধ্যায়ক ব্ৰহ্মযজ্ঞ বুলি কোৱা হয়। মানুহে দেৱতাসকলক সন্তুষ্ট কৰাৰ লগতে নিজৰ ধৰ্মীয় কৰ্তব্য পালন কৰিবলৈ প্ৰতিদিনে বেদ অধ্যয়ন আৰু স্বাধ্যায় কৰা উচিত।
এই যজ্ঞসমূহ সাধাৰণতে পুৱা আৰু গধূলি সম্পন্ন কৰা হয়।
২. বিভিন্ন বাৰ আৰু গ্ৰহৰ সৃষ্টি
হে মুনিসকল! এতিয়া আপোনালোকে ভগৱান শিৱৰ দ্বাৰা বিভিন্ন বাৰ আৰু গ্ৰহৰ ব্যৱস্থা সৃষ্টি কৰাৰ কাহিনী শুনক।
সৃষ্টিৰ আৰম্ভণিতে সৰ্বজ্ঞ, সৰ্বশক্তিমান আৰু কৰুণাময় ভগৱান মহাদেৱ শিৱই সমগ্ৰ জগতৰ কল্যাণৰ বাবে বিভিন্ন বাৰ আৰু সেইবোৰৰ অধিপতি দেৱতাসকলৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
সংসাৰ ৰূপী ৰোগৰ পৰা জীৱক মুক্ত কৰাৰ উদ্দেশ্যে ভগৱান শিৱই প্ৰথমে আৰোগ্য প্ৰদানকাৰী সূৰ্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বাৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
তাৰ পিছত সম্পত্তি আৰু সমৃদ্ধি প্ৰদানৰ বাবে চন্দ্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বাৰৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
শিশুসকলৰ ৰক্ষা, শক্তি আৰু কল্যাণৰ বাবে কুমাৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বাৰৰ সৃষ্টি কৰা হৈছিল।
জগতৰ পালন আৰু ৰক্ষাৰ উদ্দেশ্যে ভগৱান বিষ্ণুৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বাৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল।
তাৰ পিছত সৃষ্টি, পুষ্টি আৰু ৰক্ষাৰ উদ্দেশ্যে ব্ৰহ্মাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বাৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল।
তিনিওখন লোকৰ উন্নতি আৰু জীৱসকলক তেওঁলোকৰ কৰ্ম অনুসৰি শুভ-অশুভ ফল প্ৰদান কৰাৰ উদ্দেশ্যে ইন্দ্ৰ আৰু যমৰ সৈতেও বিভিন্ন বাৰ সম্পৰ্কিত কৰা হৈছিল।
এই বাৰসমূহৰ জৰিয়তে জীৱসকলে নিজৰ কৰ্ম অনুসৰি বিভিন্ন ফল লাভ কৰে বুলি ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে।
ইয়াৰ পিছত ভগৱান শিৱই সাতটা গ্ৰহক সাতটা বাৰৰ অধিপতি হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰিলে।
জ্যোতিষশাস্ত্ৰত এই সাতটা গ্ৰহৰ সৈতে সাতটা বাৰৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা হৈছে।
- দেওবাৰ: সূৰ্যদেৱৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
- সোমবাৰ: চন্দ্ৰদেৱৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
- মঙলবাৰ: মঙল গ্ৰহৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
- বুধবাৰ: বুধ গ্ৰহৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
- বৃহস্পতিবাৰ: বৃহস্পতি গ্ৰহৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
- শুকুৰবাৰ: শুক্ৰ গ্ৰহৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
- শনিবাৰ: শনি গ্ৰহৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
নিজ নিজ বাৰত সেই বাৰৰ অধিপতি দেৱতাৰ পূজা কৰিলে সেই দেৱতাৰ আশীৰ্বাদ লাভ হয় বুলি শাস্ত্ৰত কোৱা হৈছে।
সূৰ্যদেৱে আৰোগ্য প্ৰদান কৰে, চন্দ্ৰদেৱে সম্পত্তি আৰু সমৃদ্ধি প্ৰদান কৰে, বুধে বুদ্ধি আৰু জ্ঞান বৃদ্ধি কৰে, বৃহস্পতিয়ে আয়ুস আৰু কল্যাণ বৃদ্ধি কৰে, শুক্ৰই ভোগ-বিলাস আৰু সুখ প্ৰদান কৰে আৰু শনিয়ে মৃত্যুভয় তথা অকালমৃত্যুৰ আশংকা দূৰ কৰাত সহায় কৰে বুলি ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে।
এই সকলো দেৱতাৰ পূজাৰ ফল অৱশেষত ভগৱান শিৱৰ কৃপাতেই লাভ হয়।
৩. দেৱতাসকলৰ পূজাৰ পাঁচটা প্ৰধান পদ্ধতি
দেৱতাসকলক সন্তুষ্ট কৰাৰ বাবে পাঁচটা প্ৰধান পূজাপদ্ধতিৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
প্ৰথমটো হৈছে দেৱতাসকলৰ মন্ত্ৰ জপ কৰা।
দ্বিতীয়টো হৈছে হোম-যজ্ঞ কৰা।
তৃতীয়টো হৈছে দেৱতাসকলৰ বিধি অনুসৰি পূজা আৰু আৰাধনা কৰা।
চতুৰ্থটো হৈছে তপস্যা কৰা।
পঞ্চমটো হৈছে শ্ৰদ্ধা, ভক্তি আৰু নিয়ম-নিষ্ঠাৰে দেৱতাসকলৰ উপাসনা কৰা।
দেৱতাৰ প্ৰতিমা, অগ্নি অথবা যোগ্য ব্ৰাহ্মণৰ মাজত আৰাধ্য দেৱতাৰ ভাবনা কৰি ষোড়শোপচাৰে পূজা কৰিব পাৰি। এই পূজাত আহ্বান, আসন, পাদ্য, অৰ্ঘ্য, আচমন, স্নান, বস্ত্ৰ, গন্ধ, পুষ্প, ধূপ, দীপ, নৈবেদ্য আৰু অন্যান্য উপচাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
সূৰ্যদেৱক আৰোগ্য আৰু শান্তিৰ বাবে পূজা কৰা হয়। পূজাৰ পিছত ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন কৰোৱাটোও ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ এটা অংশ।
সূৰ্যদেৱৰ পূজা আৰু মন্ত্ৰজপে ৰোগ-ব্যাধি দূৰ কৰাত সহায় কৰে আৰু জীৱনত সুস্বাস্থ্য তথা মংগল লাভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
৪. সাতোটা বাৰত দেৱতাসকলৰ পূজা
এতিয়া সূতজীয়ে সাতোটা বাৰত কৰিবলগীয়া পূজা আৰু দানৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।
দেওবাৰ
দেওবাৰে সূৰ্যদেৱৰ পূজা কৰিব লাগে। সূৰ্যদেৱক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ শ্ৰদ্ধাৰে পূজা-অৰ্চনা আৰু মন্ত্ৰজপ কৰা উচিত।
এই দিনটোত নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি উপযুক্ত সামগ্ৰী দান কৰিলে পুণ্য লাভ হয় আৰু পাপৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ পথ প্ৰশস্ত হয় বুলি ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে।
সোমবাৰ
সোমবাৰে সম্পত্তি, সমৃদ্ধি আৰু লক্ষ্মীপ্ৰাপ্তিৰ উদ্দেশ্যে দেৱী লক্ষ্মীৰ পূজা কৰিব পাৰি।
এই দিনটোত ব্ৰাহ্মণসকলক ঘিউৰে প্ৰস্তুত কৰা পৱিত্ৰ আহাৰ ভোজন কৰোৱাটোও পুণ্যকৰ্ম বুলি গণ্য কৰা হয়।
ভগৱান শিৱৰ উপাসনাৰ বাবেও সোমবাৰ বিশেষভাৱে পৱিত্ৰ বুলি পৰিগণিত।
মঙলবাৰ
মঙলবাৰে ৰোগ-ব্যাধিৰ পৰা মুক্তি আৰু শক্তি লাভৰ উদ্দেশ্যে দেৱী কালীৰ পূজা কৰা হয়।
এই দিনটোত নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি দান-দক্ষিণা আগবঢ়াব পাৰি আৰু অভাৱী লোকক আহাৰ প্ৰদান কৰিব পাৰি।
বুধবাৰ
বুধবাৰে ভগৱান বিষ্ণুৰ পূজা কৰা উচিত।
এই পূজাৰ জৰিয়তে সন্তান, বন্ধু-বান্ধৱ আৰু পৰিয়ালৰ মংগল কামনা কৰা হয়। দীৰ্ঘায়ু আৰু সুখ-সমৃদ্ধি লাভৰ উদ্দেশ্যেও এই দিনটোত পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়।
বৃহস্পতিবাৰ
বৃহস্পতিবাৰে দেৱতাসকলৰ পূজাত বস্ত্ৰ, যজ্ঞোপৱীত আৰু ঘিউ মিহলি উপযুক্ত সামগ্ৰী আগবঢ়োৱা হয়।
এই দিনটোত দেৱতাসকলৰ পূজা কৰি আধ্যাত্মিক উন্নতি, জ্ঞান আৰু জীৱনৰ মংগল কামনা কৰা হয়।
শুকুৰবাৰ
শুকুৰবাৰে সুখ-সমৃদ্ধি আৰু ভোগ-বিলাস লাভৰ উদ্দেশ্যে দেৱতাসকলৰ পূজা কৰা হয়।
ব্ৰাহ্মণসকলক আহাৰ প্ৰদান, উপযুক্ত দান-দক্ষিণা আৰু শ্ৰদ্ধাৰে সেৱা কৰাটোও পুণ্যকৰ্ম বুলি গণ্য কৰা হয়।
নাৰীসকলৰ সন্মান আৰু সন্তুষ্টিৰ বাবে সুন্দৰ বস্ত্ৰ দান কৰাৰ কথাও ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত উল্লেখ আছে।
শনিবাৰ
শনিবাৰে অকালমৃত্যুৰ ভয় দূৰ কৰা আৰু জীৱনৰ বাধা-বিঘিনি হ্ৰাস কৰাৰ উদ্দেশ্যে ভগৱান ৰুদ্ৰৰ পূজা কৰা হয়।
এই দিনটোত তিলৰ দ্বাৰা হোম কৰা, দেৱতাসকলক পূজা কৰা আৰু ব্ৰাহ্মণসকলক তিল মিহলি আহাৰ প্ৰদান কৰাটো পুণ্যকৰ্ম বুলি কোৱা হৈছে।
এইদৰে সাতোটা বাৰত নিয়ম-নিষ্ঠাৰে দেৱতাসকলৰ পূজা কৰিলে পুণ্য লাভ হয় আৰু জীৱনত মংগল সাধন হয় বুলি ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে।
৫. পূজাৰ শুভ সময় আৰু নক্ষত্ৰৰ মাহাত্ম্য
দেৱতাসকলৰ উদ্দেশ্যে বিশেষ পূজা, স্নান, দান, মন্ত্ৰজপ, হোম, ব্ৰাহ্মণ তৰ্পণ আদি কৰ্ম শুভ সময়ত সম্পন্ন কৰিলে অধিক পুণ্য লাভ হয় বুলি শাস্ত্ৰত উল্লেখ আছে।
ৰবি-সংক্ৰান্তি, বিশেষ নক্ষত্ৰৰ যোগ আৰু অন্যান্য পৱিত্ৰ তিথিত কৰা পূজাৰ বিশেষ মাহাত্ম্য আছে।
কিন্তু এই সকলো পূজাত জগতৰ ঈশ্বৰ ভগৱান শিৱই বিভিন্ন দেৱতাৰ ৰূপত পূজিত হৈ ভক্তসকলক আৰোগ্য, শান্তি আৰু মংগল প্ৰদান কৰে।
দেশ, কাল, পাত্ৰ, সামগ্ৰী আৰু ভক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পূজাৰ ফল লাভ হয় বুলি শাস্ত্ৰত কোৱা হৈছে।
মংগলকৰ্মৰ আৰম্ভণিতে, শুভকৰ্মৰ সমাপ্তিত আৰু নিজৰ জন্মনক্ষত্ৰৰ সময়ত গৃহস্থসকলে ঘৰত সূৰ্যদেৱৰ পূজা কৰি পৰিয়ালৰ আৰোগ্য আৰু সমৃদ্ধি কামনা কৰিব লাগে।
ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে শ্ৰদ্ধা আৰু নিয়মেৰে কৰা দেৱতাসকলৰ পূজাই মানুহৰ মনৰ শুভ কামনা পূৰণ কৰাত সহায় কৰে।
শুভ ফলৰ ইচ্ছা কৰা ব্যক্তিয়ে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি সাতোটা বাৰত দেৱতাসকলৰ পূজা কৰিব লাগে।
তপস্যা, ব্ৰত, দান আৰু ধৰ্মীয় আচৰণৰ জৰিয়তে দেৱ-দেৱীৰ আৰাধনা কৰিব পাৰি।
যিজন ব্যক্তিয়ে শ্ৰদ্ধাৰে ধৰ্ম পালন কৰে, তেওঁ পুণ্যৰ ফল লাভ কৰে আৰু পৰৱৰ্তী জন্মতো শুভ ফল ভোগ কৰে বুলি ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে।
৬. বৃক্ষৰোপণ, জলাশয় নিৰ্মাণ আৰু ধৰ্মীয় কৰ্মৰ ফল
ধনৱান ব্যক্তিসকলে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি মানুহৰ কল্যাণৰ বাবে বিভিন্ন পুণ্যকৰ্ম কৰিব লাগে।
পথৰ কাষত গছ ৰোপণ কৰি পথিকসকলৰ বাবে ছাঁৰ ব্যৱস্থা কৰা, কুঁৱা আৰু পুখুৰী নিৰ্মাণ কৰি মানুহৰ বাবে পানীৰ ব্যৱস্থা কৰা অতি পুণ্যকৰ্ম।
বেদ আৰু শাস্ত্ৰৰ জ্ঞান প্ৰচাৰৰ বাবে পাঠশালা নিৰ্মাণ কৰা, শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰা আৰু আন বিভিন্ন ধৰ্মীয় তথা সমাজকল্যাণমূলক কাম কৰাটোও পুণ্য সঞ্চয়ৰ উপায়।
এইবোৰ কৰ্মৰ ফলত মানুহৰ অন্তৰ শুদ্ধ হয় আৰু ক্ৰমান্বয়ে জ্ঞানৰ বিকাশ ঘটে।
হে দ্বিজসকল! যিজনে এই অধ্যায়টো শ্ৰদ্ধাৰে শুনে, পঢ়ে অথবা আনক শুনাৰ ব্যৱস্থা কৰে, তেওঁ পুণ্য লাভ কৰে বুলি শাস্ত্ৰত উল্লেখ আছে।
পঞ্চদশ অধ্যায়
৭. দেশ, কাল, পাত্ৰ আৰু দানৰ মাহাত্ম্য
এতিয়া ঋষিয়ে সূতজীক প্ৰশ্ন কৰিলে—
হে সূতজী! আপুনি সকলো বিষয়ৰ জ্ঞানীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ। অনুগ্ৰহ কৰি আমাক দেশ, কাল, পাত্ৰ আৰু দানৰ বিষয়ে বিস্তাৰিতভাৱে বৰ্ণনা কৰক।
সূতজীয়ে ক'লে—
হে ঋষিসকল! আপোনালোকে মনোযোগেৰে শুনক। মই প্ৰথমে পৱিত্ৰ স্থানৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰিছোঁ।
পৱিত্ৰ স্থানৰ মাহাত্ম্য
নিজৰ ঘৰত কৰা দেৱযজ্ঞ আৰু পূজাই পুণ্য প্ৰদান কৰে।
গোশালাত কৰা পূজাৰ ফল ঘৰত কৰা পূজাতকৈ দহগুণ অধিক বুলি কোৱা হৈছে।
জলাশয়ৰ পাৰত কৰা পূজাৰ ফল গোশালাত কৰা পূজাতকৈ দহগুণ অধিক বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তুলসী, বেল আৰু অশ্বত্থ গছৰ মূলত কৰা পূজা আৰু সাধনাৰ বিশেষ মাহাত্ম্য আছে।
দেৱালয়ত কৰা পূজা, পৱিত্ৰ স্থানত কৰা সাধনা আৰু তীৰ্থস্থানত কৰা দান-ধৰ্মৰ ফল ক্ৰমান্বয়ে অধিক বুলি শাস্ত্ৰীয় বৰ্ণনাত কোৱা হৈছে।
নদীৰ পাৰ, তীৰ্থস্থান আৰু পৱিত্ৰ নদীৰ তীৰত কৰা পূজাৰো বিশেষ মাহাত্ম্য আছে।
গংগা, গোদাৱৰী, কাবেৰী, তাম্ৰপৰ্ণী, সিন্ধু, শৰযূ আৰু ৰেৱা আদি পৱিত্ৰ নদীৰ তীৰত কৰা পূজা আৰু দান-ধৰ্মক বিশেষ পুণ্যকৰ্ম বুলি গণ্য কৰা হয়।
সমুদ্ৰৰ পাৰ আৰু পৰ্বতৰ শিখৰত কৰা পূজাৰো বিশেষ মাহাত্ম্য আছে।
কিন্তু সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ হ'ল সেই স্থান, য'ত মানুহৰ মন স্বাভাৱিকভাৱে শান্ত হয় আৰু ভগৱানৰ প্ৰতি ভক্তি জাগে।
৮. যুগ অনুসৰি ধৰ্মীয় কৰ্মৰ ফল
সত্যযুগত যজ্ঞ, দান আৰু তপস্যাৰ দ্বাৰা সম্পূৰ্ণ পুণ্যফল লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে।
ত্ৰেতাযুগত সেই ফল কিছু হ্ৰাস পায়।
দ্বাপৰযুগত তাতকৈ কম ফল লাভ হয় আৰু কলিযুগত শাস্ত্ৰীয় বৰ্ণনা অনুসৰি এই ফল আৰু কম হয়।
কিন্তু শুদ্ধ হৃদয়, আন্তৰিক ভক্তি আৰু নিষ্কামভাৱে কৰা পূজা সকলো যুগতে ফলদায়ক।
বিশেষ পৱিত্ৰ দিনত কৰা পূজা আৰু দানৰ ফল সাধাৰণ দিনত কৰা পূজাতকৈ অধিক বুলি শাস্ত্ৰত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
সূৰ্য-সংক্ৰান্তি, মেষ আৰু তুলা সংক্ৰান্তি, চন্দ্ৰগ্ৰহণ আৰু সূৰ্যগ্ৰহণৰ সময়ত কৰা দান-ধৰ্মৰ বিশেষ মাহাত্ম্য আছে।
মহাপুৰুষ আৰু সাধু-সন্তৰ সান্নিধ্যত কৰা সাধনাকো অতি পৱিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
৯. দান গ্ৰহণৰ যোগ্য পাত্ৰ
এতিয়া সূতজীয়ে দানৰ যোগ্য পাত্ৰৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।
তপস্যাত নিয়োজিত যোগী, জ্ঞানী আৰু ধৰ্মপৰায়ণ ব্যক্তিসকলক দানৰ যোগ্য পাত্ৰ বুলি কোৱা হৈছে।
যিসকল ব্ৰাহ্মণে নিয়ম-নিষ্ঠাৰে গায়ত্ৰী মন্ত্ৰৰ জপ কৰি আত্মশুদ্ধি লাভ কৰিছে, তেওঁলোককো দান আৰু ধৰ্মীয় কৰ্মৰ উপযুক্ত পাত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
শ্ৰদ্ধা, সংযম আৰু পৱিত্ৰ আচৰণেৰে জীৱন অতিবাহিত কৰা ব্যক্তিক দান কৰিলে দানৰ ফল অধিক হয় বুলি শাস্ত্ৰত উল্লেখ আছে।
কিন্তু দান কেৱল ধৰ্মীয় ব্যক্তিসকলৰ বাবেই সীমাবদ্ধ নহয়। যিজন ব্যক্তি ভোকাতুৰ, দুখীয়া অথবা অভাৱগ্ৰস্ত, তেওঁকো নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি সহায় কৰা উচিত।
কোনো ব্যক্তিক যি বস্তুৰ প্ৰয়োজন, সেই বস্তু তেওঁ বিচৰাৰ আগতেই যদি সহায়ৰ উদ্দেশ্যে প্ৰদান কৰা হয়, তেন্তে সেয়া মহান দান বুলি বিবেচিত হয়।
দানৰ ফল দানৰ সময়, স্থান, গ্ৰহণকাৰীৰ প্ৰয়োজন আৰু দাতাৰ মনোভাৱৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে বুলি ধৰ্মীয় বৰ্ণনাত উল্লেখ আছে।
শ্ৰদ্ধাৰে আৰু উপযুক্ত পাত্ৰক দিয়া দানে মানুহৰ জীৱনত সুখ-সমৃদ্ধি আনে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
১০. দানৰ ফল আৰু বিশুদ্ধ উপাৰ্জন
ব্ৰাহ্মণসকলক দিয়া দানৰ ফলৰ বিষয়ে শাস্ত্ৰত বিভিন্ন ধৰণে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
শুদ্ধ উপাৰ্জনৰ পৰা দিয়া দানক বিশেষ পুণ্যকৰ্ম বুলি গণ্য কৰা হয়।
গুৰুদক্ষিণা হিচাপে লাভ কৰা ধন, নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰি উপাৰ্জন কৰা ধন আৰু ন্যায়সংগত উপায়েৰে আহৰণ কৰা সম্পদ দানৰ বাবে উপযুক্ত বুলি কোৱা হৈছে।
ক্ষত্ৰিয়ৰ বাবে ন্যায়সংগত বীৰত্ব, বৈশ্যৰ বাবে সৎ ব্যৱসায় আৰু শূদ্ৰৰ বাবে নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰি উপাৰ্জন কৰা ধনক শাস্ত্ৰীয় বৰ্ণনাত উপযুক্ত উপাৰ্জনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰা হৈছে।
মূল শিক্ষা হ'ল— অন্যায়, প্ৰতাৰণা অথবা আনৰ ক্ষতি কৰি উপাৰ্জন কৰা ধনৰ পৰিৱৰ্তে সৎ উপায়েৰে উপাৰ্জন কৰা ধনৰ পৰা দান কৰা উচিত।
১১. বাৰবিধ দানৰ বৰ্ণনা
সূতজীয়ে ক'লে— দানৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ভিতৰত বাৰবিধ বিশেষ দানৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
এইবোৰ হ'ল—
১. গোদান, অৰ্থাৎ গৰু দান।
২. ভূমিদান, অৰ্থাৎ মাটি দান।
৩. তিলদান, অৰ্থাৎ তিল দান।
৪. স্বৰ্ণদান, অৰ্থাৎ সোণ দান।
৫. ঘিউ বা পৱিত্ৰ আহাৰ দান।
৬. বস্ত্ৰদান, অৰ্থাৎ কাপোৰ দান।
৭. ধান্যদান, অৰ্থাৎ ধান আৰু শস্য দান।
৮. গুড়দান, অৰ্থাৎ গুড় দান।
৯. ৰূপদান, অৰ্থাৎ ৰূপ বা ৰূপৰ সামগ্ৰী দান।
১০. লৱণদান, অৰ্থাৎ নিমখ দান।
১১. অন্যান্য উপযোগী খাদ্যসামগ্ৰী দান।
১২. কন্যাদান, যি প্ৰাচীন হিন্দু বিবাহ-পৰম্পৰাৰ সৈতে জড়িত।
শাস্ত্ৰীয় বৰ্ণনা অনুসৰি এই দানসমূহৰ বিভিন্ন ফল আছে।
গোদানৰ দ্বাৰা পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত আৰু পুণ্য লাভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
ভূমিদানে ভৱিষ্যতৰ বাবে আশ্ৰয় আৰু স্থায়িত্বৰ প্ৰতীক হিচাপে বিবেচিত হয়।
তিলদানে ধৰ্মীয় পুণ্য লাভৰ পথ প্ৰশস্ত কৰে বুলি কোৱা হয়।
স্বৰ্ণদানে সমৃদ্ধি আৰু মংগলৰ প্ৰতীক হিচাপে বিশেষ স্থান লাভ কৰিছে।
ঘিউ আৰু পুষ্টিকৰ আহাৰ দান কৰাটো পুষ্টি আৰু স্বাস্থ্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
বস্ত্ৰদানে মানুহৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰে আৰু সন্মান প্ৰদান কৰে।
ধান্যদানৰ দ্বাৰা ভোকাতুৰ মানুহৰ খাদ্যৰ অভাৱ দূৰ হয়।
গুড় আৰু অন্যান্য খাদ্যসামগ্ৰী দান কৰিলেও অভাৱগ্ৰস্ত লোকৰ সহায় হয়।
ৰূপদান আৰু লৱণদানৰো শাস্ত্ৰীয় পৰম্পৰাত বিশেষ মাহাত্ম্য উল্লেখ কৰা হৈছে।
প্ৰাচীন পৰম্পৰাত কন্যাদানক বিবাহৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় আচাৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ইয়াৰ মূল শিক্ষা হ'ল— মানুহৰ যি বস্তুৰ প্ৰয়োজন, সেই বস্তু দান কৰি তেওঁক সহায় কৰাটোৱেই দানৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য।
১২. দানৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য
যিবোৰ বস্তুৰ দ্বাৰা মানুহৰ শৰীৰ, মন আৰু ইন্দ্ৰিয়ৰ প্ৰয়োজন পূৰণ হয়, সেইবোৰ নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি আনক দান কৰিব লাগে।
গুৰুৰ মুখেৰে বেদ আৰু শাস্ত্ৰৰ জ্ঞান আহৰণ কৰি সেই জ্ঞান অনুসৰি সৎকৰ্ম কৰা উচিত।
ভয়, বাধ্যবাধকতা অথবা আনৰ হেঁচাত কৰা ধৰ্মীয় কৰ্মতকৈ আন্তৰিক বিশ্বাস আৰু শ্ৰদ্ধাৰে কৰা ধৰ্মীয় কৰ্মক অধিক উত্তম বুলি গণ্য কৰা হয়।
যিজন ব্যক্তিৰ ধনৰ অভাৱ আছে, তেওঁও হতাশ হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। তেওঁ নিজৰ বাক্য, আচৰণ, সেৱা আৰু সৎকৰ্মৰ দ্বাৰা ভগৱানৰ পূজা কৰিব পাৰে।
তীৰ্থযাত্ৰা, ব্ৰত, তপস্যা আৰু দান-ধৰ্ম মানুহৰ জীৱনৰ পৱিত্ৰ কৰ্ম।
দেৱতাসকলৰ সন্তুষ্টিৰ উদ্দেশ্যে যি দান কৰা হয়, সেয়া ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি সুখ, সমৃদ্ধি আৰু পুণ্যৰ কাৰণ হয়।
সৎকৰ্ম আৰু দান-ধৰ্মৰ দ্বাৰা মানুহে ইহকালত শান্তি আৰু পৰকালত শুভ ফল লাভ কৰে বুলি শাস্ত্ৰত কোৱা হৈছে।
১৩. ভগৱানৰ ওচৰত সকলো সমৰ্পণ কৰাৰ মহিমা
যিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ সকলো কৰ্ম, সম্পদ আৰু জীৱন ভগৱানৰ চৰণত সমৰ্পণ কৰে, তেওঁ ক্ৰমান্বয়ে মোহ আৰু অহংকাৰৰ পৰা মুক্ত হ'বলৈ সক্ষম হয়।
ভক্তি, জ্ঞান আৰু নিষ্কাম কৰ্মৰ দ্বাৰা মানুহে আত্মিক উন্নতি লাভ কৰে।
যজ্ঞ, দান আৰু পূজা যদি কেৱল ফলৰ আশাত নহয়, বৰং ভগৱানৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আৰু কৰ্তব্যবোধেৰে কৰা হয়, তেন্তে সেই কৰ্মই মানুহৰ মন শুদ্ধ কৰাত সহায় কৰে।
শুদ্ধ মন, সৎ আচৰণ, দয়া, দান আৰু ভগৱানৰ প্ৰতি একান্ত ভক্তিৰ জৰিয়তে মানুহে মোক্ষৰ পথ লাভ কৰিব পাৰে বুলি শিৱ পুৰাণত শিক্ষা দিয়া হৈছে।
হে ভক্তবৃন্দ! এইদৰে সূতজীয়ে ঋষিসকলক অগ্নিযজ্ঞ, দেৱযজ্ঞ, ব্ৰহ্মযজ্ঞ, সাতোটা বাৰ আৰু গ্ৰহৰ মাহাত্ম্য, পূজাৰ বিধি, পৱিত্ৰ স্থান, দানৰ যোগ্য পাত্ৰ আৰু ধৰ্মীয় কৰ্মৰ ফলৰ বিষয়ে বিস্তাৰিতভাৱে বৰ্ণনা কৰিলে।
এই অধ্যায়ৰ মূল শিক্ষা হ'ল— মানুহে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি ধৰ্ম পালন কৰিব লাগে, আনক সহায় কৰিব লাগে, সৎ উপায়েৰে উপাৰ্জন কৰিব লাগে আৰু শ্ৰদ্ধাৰে ভগৱানৰ উপাসনা কৰিব লাগে।
যিজনে ভক্তি আৰু নিষ্ঠাৰে এই ধৰ্মীয় কথাবোৰ শুনে, পঢ়ে অথবা আনক শুনিবলৈ সুবিধা কৰি দিয়ে, তেওঁ পুণ্য লাভ কৰে বুলি ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে।
হৰ হৰ মহাদেৱ!
প্ৰিয় ভক্তবৃন্দ, আজি ইমানতে শিৱ পুৰাণৰ এই পৱিত্ৰ কাহিনী সামৰিছোঁ। পৰৱৰ্তী খণ্ডত আমি শিৱ পুৰাণৰ পৰৱৰ্তী অধ্যায়ৰ কথা শুনিবলৈ পাম।
ভিডিঅ'টো ভাল লাগিলে লাইক কৰিব, চেনেলটো ছাবস্ক্ৰাইব কৰিব আৰু শিৱ পুৰাণৰ এই পৱিত্ৰ জ্ঞান আপোনাৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধুবৰ্গৰ মাজত শ্বেয়াৰ কৰিব।
ভগৱান মহাদেৱে সকলোৰে মংগল কৰক, সকলোকে সুস্বাস্থ্য, শান্তি আৰু সমৃদ্ধি প্ৰদান কৰক।
হৰ হৰ মহাদেৱ! ওঁ নমঃ শিৱায়!
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
0 Comments